Regulative EU

Zaštita životne sredine obuhvata veoma širok spektar pitanja – od klimatskih promena, kiselih kiša, rasta količine generisanog otpada, upravljanja hemikalijama, zagađenja voda, zagađenja vazduha, buke, konzervacije divljeg životinjskog i biljnog sveta, do zaštite od jonizujućih i nejonizujućih zračenja i dr. Centralni instrument za upravljanje zaštitom životne sredine su zakoni.

Pravni sistem koji važi i razvija se u okviru EU predstavlja komunitarno pravo, koji se može definisati kao skup prava i obaveza država članica EU. Jedan deo tog prava čine, pored ostalog, pravila, odnosno uredbe (regulations), kako se nazivaju opšti propisi koje donose nadležni organi EU. Inače, uredbe imaju prednost nad nacionalnim zakonodavstvom, pa tako ne zahtevaju nijedan oblik prenošenja u nacionalno zakonodavstvo. Ovi akti se smatraju najcentralizovanijim pravnim aktima i organi EU pribegavaju njihovom usvajanju u situacijama kada se zahteva jedinstveno regulisanje određene materije.

Direktive (directives) nisu direktno primenjive, ali su obavezujuće za države članice u odnosu na ciljeve koje treba ostvariti, a nacionalnim organima ostavljaju izbor oblika i metoda.

Odluke (decisions) odnose se na specifična pitanja i one su pravno obavezujuće za one institucije na koje su naslovljene, npr., pojedine države članice, pravna lica ili pojedince.